Eerder al gaf ik aan dat er verschillende dingen misgingen in het proces: latjes op het glas die niet gepland waren, specificaties van leidingen die niet goed waren enzovoorts. Langzaam maar zeker worden dat soort zaken opgehelderd. En vaak blijkt dan de oorzaak een bijzonder misverstand te zijn.
Een voorbeeld: de latjes op het glas blijken de interpretatie van de aannemer van de doorvalbeveiliging te zijn die later is toegevoegd. Die interpretatie kan. Het is moeilijk uit de schets van de architect te halen te zijn wat de bedoeling is. Pas als je meerdere informatiebronnen heel precies combineert lost zich dat op. Eenzelfde probleem dit zich voor bij de vaatwasser: de pagina waarin de aansluiting stond was niet meegestuurd naar de onderaannemer, aangezien het bestek een enorm pak papier omvat.
Wat me hierin verbaast is toch het beperkte gebruik van digitale informatie: tekeningen worden zelden of nooit digitaal uitgewisseld of gecorrigeerd; dit levert enorme stapels papier en fouten in informatie op. Wij sturen stukken naar aannemers (4x), die sturen het naar onderaannemers voor offertes (x 5), die weer worden gecorrigeerd enzovoort.
Laat staan dat er gebruik gemaakt wordt van geintegreerde informatie of 3D. Waarom worden de specificaties uit het bestek niet met de tekening gecombineerd? Semantisch verrijkte bestanden zoals MPEG standaarden zijn in de ICT toch al wel erg gewoon. Jammer dat dat soort zaken in de bouw nog zo ongewoon zijn. Het levert kosten, frustraties en fouten op. Dit kan ik onze bouwers en architecten niet kwalijk nemen: het is een onderdeel van de manier van werken over de hele linie.
Overigens blijkt rondom de communicatie ook wel de kracht van een weblog. Het wordt gelezen, en mensen reageren erop en corrigeren het. Da's mooi. Leer ervan. Ik doe het ook.
